Czy mikrobiota jelitowa wpływa na kaszel u dzieci? Badacze ocenili wpływ galaktooligosacharydów na objawy i mikrobiotę jelitową

Czy modyfikacja mikrobioty jelitowej może wpływać na nasilenie przewlekłego kaszlu u dzieci? Naukowcy z Shanghai Jing’an District Zhabei Central Hospital oraz Zhongshan Hospital of Fudan University ocenili działanie galaktooligosacharydów (GOS) w randomizowanym badaniu z udziałem 66 dzieci oraz w eksperymentalnym modelu kaszlu u myszy. Po 56 dniach suplementacji GOS obserwowano korzystniejsze wyniki wybranych ocen nasilenia kaszlu i stężenia tlenku azotu w powietrzu wydychanym w porównaniu z grupą kontrolną. Równolegle stwierdzono różnice w składzie mikrobioty jelitowej, a doświadczenia przedkliniczne dostarczyły danych dotyczących potencjalnych mechanizmów przeciwzapalnych. Autorzy podkreślają jednak, że wyniki mają charakter wstępny i nie dowodzą ani ostatecznej skuteczności terapeutycznej GOS, ani przyczynowego udziału mikrobioty w obserwowanej poprawie.

Nieswoisty przewlekły kaszel u dzieci i hipoteza osi jelito–płuco

Przewlekły kaszel u dzieci stanowi istotny problem diagnostyczny i terapeutyczny, szczególnie w przypadkach, w których standardowe postępowanie diagnostyczne nie pozwala ustalić jednoznacznej przyczyny objawów. Autorzy publikacji skoncentrowali się na nieswoistym przewlekłym kaszlu (ang. non-specific chronic cough, NSCC), definiowanym w badaniu jako kaszel utrzymujący się ponad cztery tygodnie, bez istotnych nieprawidłowości w radiogramie klatki piersiowej i bez typowych objawów wskazujących na określoną chorobę podstawową.

Jak wskazano we wprowadzeniu do pracy, przewlekły kaszel może istotnie wpływać na sen, jakość życia oraz funkcjonowanie psychospołeczne dzieci i ich opiekunów. Jednocześnie dostępne metody leczenia objawowego nie zawsze zapewniają satysfakcjonującą kontrolę dolegliwości.

Punktem wyjścia badania była hipoteza, że w patofizjologii części przypadków przewlekłego kaszlu mogą uczestniczyć zaburzenia komunikacji immunologicznej między przewodem pokarmowym a układem oddechowym.

Dlaczego badacze zainteresowali się mikrobiotą jelitową?

Oś jelito–płuco (ang. gut–lung axis) jest opisywana jako dwukierunkowy system zależności między mikrobiotą przewodu pokarmowego, odpowiedzią immunologiczną organizmu a procesami zachodzącymi w układzie oddechowym. Autorzy zwracają uwagę, że zmiany składu mikrobioty jelitowej mogą być powiązane z regulacją odpowiedzi zapalnej, nadreaktywnością dróg oddechowych oraz mechanizmami immunologicznymi uczestniczącymi w chorobach pulmonologicznych.

Galaktooligosacharydy (GOS) należą do prebiotyków, czyli składników pokarmowych wykorzystywanych selektywnie przez określone drobnoustroje gospodarza. W publikacji przedstawiono hipotezę, że podawanie GOS może zmieniać skład mikrobioty jelitowej, a pośrednio również wpływać na odpowiedź zapalną związaną z przewlekłym kaszlem.

Badacze zamierzali ocenić zarówno kliniczny efekt suplementacji, jak i biologiczne mechanizmy mogące wyjaśniać obserwowane zmiany. W tym celu połączono randomizowane badanie z udziałem dzieci z analizą mikrobioty jelitowej oraz odrębnymi doświadczeniami prowadzonymi na modelu zwierzęcym.

Autorzy, ośrodki naukowe i metody badania

Publikacja zatytułowana Gut microbiota–mediated effects of galacto-oligosaccharides on pediatric non-specific chronic cough: clinical and experimental evidence ukazała się w czasopiśmie BMC Pulmonary Medicine jako artykuł w statusie Article in Press. Manuskrypt wpłynął do redakcji 6 czerwca 2026 roku i został zaakceptowany 1 października 2026 roku.

Autorami pracy są Danyang Liu, Xi Zhao, Xia Zhang, Liping Zhang, Haihua Li oraz Haoran Yu.

Badacze reprezentują dwa ośrodki w Szanghaju:

• Department of Pediatrics, Shanghai Jing’an District Zhabei Central Hospital – afiliacja Danyang Liu.
• E.N.T. Department, Zhongshan Hospital of Fudan University – afiliacja Xi Zhao, Xia Zhang, Liping Zhang, Haihua Li i Haoran Yu.

Autorem korespondencyjnym publikacji jest Haoran Yu. Praca obejmuje dwa komplementarne komponenty: kliniczny, dotyczący dzieci z NSCC, oraz przedkliniczny, wykorzystujący model przewlekłego kaszlu wywoływanego kapsaicyną u myszy.

Randomizacja i interwencja u dzieci

Do badania zakwalifikowano 66 dzieci, które losowo przydzielono do dwóch równolicznych grup, po 33 uczestników. Wszystkie dzieci otrzymywały standardowe leczenie prowadzone zgodnie z protokołami nebulizacji opisanymi w chińskich wytycznych z 2013 roku.

Różnica między grupami dotyczyła dodatkowo stosowanej substancji. W grupie interwencyjnej podawano GOS w dawce 8 g dziennie, natomiast w grupie kontrolnej maltodekstrynę w takiej samej dawce dobowej. Okres interwencji wynosił 56 dni.

Ostatecznie badanie ukończyło 60 dzieci, po 30 w każdej grupie.

W grupie otrzymującej GOS trzech uczestników nie uwzględniono w analizie końcowej: jednego z powodu zapalenia płuc i dwóch z powodu utraty kontaktu podczas obserwacji. W grupie kontrolnej przyczynami wyłączenia były zapalenie płuc związane z grypą, rezygnacja z przyczyn osobistych oraz utrata kontaktu podczas obserwacji, po jednym przypadku.

Kryteria diagnostyczne i charakterystyka uczestników

Podstawowe kryteria włączenia obejmowały wiek poniżej 18 lat, kaszel utrzymujący się ponad cztery tygodnie jako objaw główny lub jedyny, brak istotnych nieprawidłowości w badaniach obrazowych klatki piersiowej oraz możliwość uczestnictwa w obserwacji ambulatoryjnej lub telefonicznej.

Autorzy wykluczali dzieci z określonymi chorobami wrodzonymi układu oddechowego, aspiracją ciała obcego, wybranymi zakażeniami dróg oddechowych oraz chorobami przewodu pokarmowego, zaburzeniami metabolicznymi lub niedoborami odporności.

Wśród wymienionych w publikacji schorzeń stanowiących kryteria wyłączenia znalazły się pierwotna dyskineza rzęsek (PCD), dysplazja oskrzelowo-płucna oraz przetoka tchawiczo-przełykowa. Dzieci z typowymi objawami astmy, takimi jak świszczący oddech, duszność i uczucie ucisku w klatce piersiowej, również nie kwalifikowano do badania.

Istotnym elementem metodologii jest jednak informacja, że nie wykluczano astmy w wariancie kaszlowym (ang. cough-variant asthma), ponieważ kaszel może stanowić jej jedyną manifestację kliniczną. Oznacza to, że badana populacja nie musi być całkowicie jednorodna pod względem mechanizmów prowadzących do przewlekłego kaszlu.

Jak oceniano skuteczność interwencji?

Stan kliniczny uczestników oceniano co dwa tygodnie, wykorzystując dwa narzędzia służące do oceny nasilenia kaszlu:

• czterostopniową skalę porządkową od 0 do 3, w której 0 oznaczało brak kaszlu, a 3 nasilony lub częsty kaszel zakłócający codzienne funkcjonowanie;
• wizualną skalę analogową (VAS), w której 0 oznaczało brak kaszlu, natomiast 10 maksymalne wyobrażalne nasilenie objawów.

Dodatkowo co dwa tygodnie oznaczano frakcyjne stężenie tlenku azotu w powietrzu wydychanym (FeNO), wykorzystując analizator Sunvou CA-2122. W wynikach przedstawiono również zmiany liczby eozynofilów we krwi obwodowej.

Po zakończeniu interwencji, w 56. dniu, pobrano próbki kału do oceny składu mikrobioty jelitowej. Zastosowano sekwencjonowanie regionów V3–V4 genu bakteryjnego 16S rRNA na platformie Illumina MiSeq, a uzyskane dane analizowano z wykorzystaniem QIIME2 i LEfSe.

Wyniki kliniczne: mniejsze nasilenie kaszlu i niższe wartości FeNO

W czasie 56-dniowej obserwacji poprawę w zakresie nasilenia kaszlu odnotowano w obu grupach. Autorzy wykazali jednak, że u dzieci otrzymujących GOS niektóre wskaźniki kliniczne poprawiały się wcześniej lub osiągały korzystniejsze wartości niż w grupie otrzymującej maltodekstrynę.

Nasilenie kaszlu w ciągu dnia i w nocy

Różnice między grupami w ocenie kaszlu dziennego pojawiły się już w 14. dniu obserwacji. W podpisie ryciny 1 autorzy podają istotność statystyczną różnic między grupami w dniach 14. (p < 0,001), 28. (p = 0,031) i 42. (p = 0,002), na korzyść grupy GOS.

W ocenie kaszlu nocnego istotna statystycznie różnica między grupami występowała wyłącznie w 28. dniu obserwacji (p = 0,030). W kolejnych pomiarach objawy nocne zmniejszały się w obu grupach.

Wyniki oceny VAS również przemawiały na korzyść interwencji GOS. Różnice pomiędzy grupami były istotne statystycznie od 28. dnia obserwacji:

• 28. dzień: p = 0,004;
• 42. dzień: p = 0,029;
• 56. dzień: p = 0,025.

W tabeli 1 publikacji przedstawiono ponadto zmianę wartości VAS od 5,47 ± 0,98 na początku obserwacji do 0,44 ± 0,98 w 56. dniu. Tabela nie zawiera jednak odrębnych szeregów danych dla obu ramion randomizacji. Z tego powodu samych tych wartości nie należy interpretować jako ilościowego oszacowania różnicy efektu między GOS a maltodekstryną.

Zmiany wartości FeNO

Autorzy obserwowali również korzystniejsze wyniki oznaczeń FeNO w grupie GOS. Różnice między grupami osiągały istotność statystyczną w 28. dniu (p = 0,027), 42. dniu (p = 0,028) i 56. dniu (p = 0,012).

W przedstawionym w tabeli 1 szeregu pomiarów wartość FeNO zmniejszyła się z 15,45 ± 6,26 ppb do 10,84 ± 3,81 ppb. Podobnie jak w przypadku VAS tabela nie przedstawia oddzielnych wartości dla grup interwencyjnej i kontrolnej.

Wyniki oznaczeń FeNO wskazują na różnicę w monitorowanym parametrze między ramionami badania. Same w sobie nie ustalają jednak mechanizmu odpowiedzialnego za poprawę objawów.

Liczba eozynofilów we krwi obwodowej

Dodatkowym wynikiem była niższa liczba eozynofilów u dzieci otrzymujących GOS w porównaniu z grupą kontrolną.

W 28. dniu średnia liczba eozynofilów wynosiła:

• grupa GOS: 0,36 ± 0,13 × 10⁹/l;
• grupa kontrolna: 0,47 ± 0,18 × 10⁹/l;
• p = 0,012.

W 56. dniu obserwacji wartości wynosiły odpowiednio:

• grupa GOS: 0,29 ± 0,15 × 10⁹/l;
• grupa kontrolna: 0,42 ± 0,14 × 10⁹/l;
• p = 0,001.

Zaobserwowany kierunek zmian był zgodny z korzystniejszym przebiegiem objawów kaszlowych i niższymi wartościami FeNO w grupie interwencyjnej.

Jakość życia związana z kaszlem

W części dyskusyjnej publikacji autorzy opisali również ocenę jakości życia za pomocą Leicester Cough Questionnaire (LCQ). Wśród uczestników zdolnych do wypełnienia kwestionariusza wyniki poprawiały się podczas obserwacji w obu grupach.

Nie stwierdzono jednak istotnych statystycznie różnic między grupami w żadnym z ocenianych punktów czasowych.

Interpretację ograniczał fakt, że część młodszych dzieci nie była w stanie wiarygodnie wypełnić kwestionariusza, przez co liczba uczestników uwzględnionych w tej analizie była mniejsza i zmienna podczas obserwacji.

Zmiany mikrobioty jelitowej po suplementacji galaktooligosacharydów

Drugim zasadniczym obszarem badania była ocena zależności między suplementacją GOS a składem mikrobioty jelitowej.

Analizę przeprowadzono na podstawie próbek kału pobranych od dzieci z obu grup w 56. dniu interwencji. Sekwencjonowanie genu 16S rRNA pozwoliło na porównanie struktury społeczności bakteryjnych oraz ich różnorodności.

Które grupy bakterii różniły się między badanymi dziećmi?

Na poziomie rzędów bakteryjnych stwierdzono istotne statystycznie różnice względnej liczebności kilku taksonów.

W grupie otrzymującej GOS wyższy względny udział miały:

• Bacteroidales;
• Oscillospirales.

Natomiast niższy względny udział stwierdzono dla:

• Bifidobacteriales;
• Erysipelotrichales.

Wszystkie wymienione różnice opisano jako istotne statystycznie (p < 0,05).

Warto zwrócić uwagę na szczegół dotyczący Bifidobacteriales. We wprowadzeniu do publikacji galaktooligosacharydy opisano jako prebiotyki mogące wspierać rozwój bakterii z rodzaju Bifidobacterium, natomiast szczegółowa analiza przedstawiona przez autorów wykazała mniejszy względny udział rzędu Bifidobacteriales w grupie GOS. Wyniku tego nie należy zatem przedstawiać jako udokumentowanego wzrostu liczebności bifidobakterii w analizowanej populacji.

W analizie różnorodności alfa wyższa wartość wskaźnika ACE w grupie GOS wskazywała na większe oszacowane bogactwo taksonomiczne mikrobioty. Analiza współrzędnych głównych (PCoA), oparta na odległościach Bray–Curtisa, wykazała rozdzielenie badanych społeczności bakteryjnych między grupami.

Wyniki te potwierdzają występowanie różnic w strukturze mikrobioty jelitowej pomiędzy grupami w momencie zakończenia interwencji. Nie pozwalają natomiast ustalić, czy określone zmiany mikrobiologiczne były bezpośrednią przyczyną poprawy objawów kaszlowych.

Czy wykazano mechanizm pośredniczony przez metabolity mikrobioty?

Autorzy rozważają możliwość udziału metabolitów mikrobioty, między innymi krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych (SCFA), w komunikacji immunologicznej między jelitami a układem oddechowym.

Nie przeprowadzono jednak bezpośrednich pomiarów stężenia SCFA ani kompleksowej analizy metabolomicznej pozwalającej potwierdzić ten mechanizm.

Ponadto próbki kału pobierano do analizy mikrobioty po zakończeniu interwencji. Brak analogicznych danych wyjściowych ogranicza możliwość bezpośredniej oceny indywidualnych zmian składu mikrobioty od początku do końca badania.

Doświadczenia na modelu zwierzęcym: zapalenie dróg oddechowych i integralność bariery nabłonkowej

Aby uzyskać dodatkowe dane dotyczące potencjalnych mechanizmów działania GOS, autorzy przeprowadzili eksperymenty na samcach myszy BALB/c w wieku 6–8 tygodni.

Zwierzęta losowo przydzielono do czterech grup, po osiem osobników:

• grupy kontrolnej bez indukcji przewlekłego kaszlu;
• grupy z eksperymentalnie wywołanym kaszlem, otrzymującej PBS;
• grupy z eksperymentalnie wywołanym kaszlem, otrzymującej GOS;
• grupy z eksperymentalnie wywołanym kaszlem, otrzymującej montelukast jako dodatnią kontrolę farmakologiczną.

Model kaszlu uzyskiwano przez ekspozycję na aerozol kapsaicyny o stężeniu 10 µmol/l przez 10 minut dziennie, przez 21 kolejnych dni. Po zakończeniu indukcji modelu podawano doustnie, przez zgłębnik, PBS, GOS w dawce 0,5 g/kg lub montelukast w dawce 10 mg/kg. Zgodnie z abstraktem okres podawania interwencji wynosił 21 dni.

Montelukast był w tej części badania lekiem porównawczym wykorzystywanym u myszy. Nie był stosowany jako komparator w badaniu klinicznym przeprowadzonym u dzieci.

Zmniejszenie częstości kaszlu i napływu komórek zapalnych

W modelu zwierzęcym podawanie GOS wiązało się ze statystycznie istotnym zmniejszeniem wskaźnika częstości kaszlu względem grupy z eksperymentalnie wywołanym kaszlem, nieotrzymującej GOS (p < 0,001).

W płynie z płukania oskrzelowo-pęcherzykowego (BALF) zwierząt otrzymujących GOS obserwowano również mniejszą całkowitą liczbę leukocytów i neutrofilów niż w grupie modelowej.

Autorzy wykazali ponadto niższe stężenia mediatorów zapalnych:

• interleukiny 1β (IL-1β);
• czynnika martwicy nowotworów α (TNF-α);
• interleukiny 6 (IL-6);
• białka chemotaktycznego monocytów 1 (MCP-1).

W przedstawionych wynikach porównania z grupą modelową różnice dotyczące tych mediatorów osiągały istotność statystyczną p < 0,001.

Mediatory zapalenia neurogennego i receptor TRPV1

Oprócz markerów zapalenia miejscowego badacze oznaczali we krwi zwierząt mediatory związane z mechanizmami neurogennymi.

W grupie otrzymującej GOS stwierdzono niższe stężenia substancji P, peptydu związanego z genem kalcytoniny (CGRP) oraz neurokininy A (NKA) w porównaniu z grupą modelową.

W badaniach molekularnych analizowano także ekspresję TRPV1, receptora uczestniczącego w odpowiedzi na kapsaicynę. W płucach myszy z eksperymentalnie wywołanym kaszlem wykazano zwiększoną ekspresję TRPV1, natomiast w grupie otrzymującej GOS była ona istotnie niższa.

Autorzy interpretują te wyniki jako przesłankę wskazującą, że działanie GOS w zastosowanym modelu może obejmować nie tylko regulację odpowiedzi zapalnej, lecz także mechanizmy neurogenne związane z odruchem kaszlowym.

Wpływ GOS na obraz histopatologiczny dróg oddechowych

Badania histopatologiczne wycinków tkanki płucnej przeprowadzono między innymi z wykorzystaniem barwienia hematoksyliną i eozyną (H&E) oraz reakcji PAS, służącej w tym eksperymencie do oceny komórek kubkowych i wydzielania śluzu.

U zwierząt z eksperymentalnie wywołanym kaszlem obserwowano nacieki komórek zapalnych w okolicy oskrzeli, pogrubienie nabłonka, ograniczone zwężenie światła dróg oddechowych oraz zwiększoną liczbę komórek kubkowych i nasilenie wydzielania śluzu.

W grupie otrzymującej GOS stwierdzono mniejsze nasilenie nacieków zapalnych, korzystniejszy obraz struktury oskrzeli, ograniczenie rozrostu komórek kubkowych oraz mniejsze wydzielanie śluzu.

Wyniki analiz molekularnych były zgodne z obserwacjami histopatologicznymi. Badanie qPCR wykazało niższą ekspresję mRNA IL-1β, TNF-α, IL-6 i TRPV1 w grupie GOS w porównaniu z grupą modelową.

Z kolei analiza western blot wykazała zmniejszenie ekspresji białek TNF-α, TGF-β i NF-κB w tkance płucnej. Autorzy podają, że różnice względem grupy modelowej były istotne statystycznie (p < 0,001).

Integralność bariery nabłonkowej w płucach i jelitach

Osobny komponent badań przedklinicznych poświęcono ocenie białek związanych z integralnością bariery nabłonkowej.

W tkance płucnej analizowano okludynę i klaudynę-1, czyli białka uczestniczące w tworzeniu połączeń ścisłych pomiędzy komórkami nabłonka.

W modelu eksperymentalnego kaszlu obserwowano osłabienie sygnału tych białek. Po podawaniu GOS stwierdzono zwiększenie intensywności i korzystniejszy rozkład znakowania okludyny oraz klaudyny-1, co autorzy uznali za przesłankę poprawy integralności połączeń międzykomórkowych.

W tkankach tchawicy oceniano również ekspresję aktyny mięśni gładkich α (α-SMA). W grupie modelowej była ona zwiększona, natomiast suplementacja GOS wiązała się z jej zmniejszeniem.

W nabłonku jelita grubego badano białko ZO-1, również związane z połączeniami ścisłymi. U myszy z eksperymentalnym kaszlem obserwowano zaburzenia jego lokalizacji i osłabienie sygnału immunofluorescencyjnego. W grupie GOS stwierdzono częściowe odtworzenie prawidłowego rozmieszczenia i ekspresji tego białka.

Łącznie wyniki doświadczeń wskazują na współwystępowanie zmian dotyczących markerów zapalenia, przebudowy dróg oddechowych oraz integralności bariery nabłonkowej w płucach i jelitach. Należy jednak pamiętać, że wszystkie te obserwacje dotyczą modelu zwierzęcego.

Ograniczenia badania i znaczenie dla praktyki klinicznej

Chociaż autorzy wykazali korzystniejsze wyniki niektórych ocen klinicznych w grupie otrzymującej GOS, publikacja nie dostarcza wystarczających podstaw do uznania tej interwencji za metodę o jednoznacznie potwierdzonej skuteczności w leczeniu nieswoistego przewlekłego kaszlu u dzieci.

W końcowych wnioskach autorzy sami określają uzyskane rezultaty jako wstępne i wskazują na konieczność dalszych badań.

Co wyniki oznaczają dla leczenia dzieci z przewlekłym kaszlem?

Z perspektywy pulmonologii dziecięcej szczególnie interesujące jest współwystępowanie poprawy wybranych wskaźników klinicznych i zmian składu mikrobioty jelitowej, uzupełnione wynikami doświadczeń dotyczących odpowiedzi zapalnej oraz integralności bariery nabłonkowej.

Badanie dostarcza przesłanek do dalszego sprawdzania hipotezy, że prebiotyczna modyfikacja mikrobioty może wpływać na przebieg wybranych postaci przewlekłego kaszlu. Nie ustala jednak, że zmiany mikrobioty były czynnikiem bezpośrednio odpowiedzialnym za poprawę kliniczną.

Istotne jest również rozróżnienie badanej populacji od dzieci z przewlekłymi chorobami układu oddechowego o ustalonej etiologii. Przykładowo dzieci z pierwotną dyskinezą rzęsek zostały wykluczone z badania. Praca nie dostarcza zatem podstaw do przenoszenia przedstawionych wyników na leczenie kaszlu związanego z PCD ani do uogólniania ich na inne szczególne grupy pacjentów, które nie były przedmiotem ocenianej interwencji.

Wyniki nie uzasadniają również samodzielnego stosowania dawki GOS wykorzystanej w badaniu jako schematu leczenia przewlekłego kaszlu u dzieci.

Jakich dalszych badań potrzebują autorzy?

W dyskusji badacze wskazują potrzebę przeprowadzenia większych randomizowanych badań klinicznych, dłuższej obserwacji oraz dokładniejszej charakterystyki fenotypowej uczestników.

W odniesieniu do mikrobioty jelitowej konieczne mają być analizy funkcjonalne, w szczególności metagenomiczne i metabolomiczne, obejmujące bezpośrednie oznaczenia metabolitów wytwarzanych przez drobnoustroje.

Dopiero połączenie takich danych z wynikami klinicznymi może pomóc ustalić, czy istnieje zależność przyczynowa pomiędzy określonymi zmianami mikrobioty a poprawą objawów kaszlowych.

Finansowanie i deklaracje autorów

Badanie zostało sfinansowane w ramach Shanghai Jing’an District Health Research Project Plan (2022QN04). Autorzy zadeklarowali brak konfliktów interesów.

Protokół badań klinicznych uzyskał akceptację komisji etycznej Shanghai Jing’an District Zhabei Central Hospital (ZBLL2022102102001), natomiast badania na zwierzętach zatwierdziła komisja etyczna Zhongshan Hospital, Fudan University (B2022-234R).

Wnioski

Randomizowane badanie z udziałem dzieci z nieswoistym przewlekłym kaszlem wykazało, że 56-dniowa suplementacja galaktooligosacharydów, stosowana jako uzupełnienie standardowego leczenia, wiązała się z korzystniejszymi wynikami wybranych ocen nasilenia kaszlu, FeNO i liczby eozynofilów niż postępowanie w grupie kontrolnej.

Równolegle stwierdzono różnice w składzie mikrobioty jelitowej pomiędzy grupami. W modelu zwierzęcym GOS ograniczały nasilenie zmian zapalnych, ekspresję wybranych mediatorów oraz niektóre wykładniki przebudowy nabłonka dróg oddechowych, a także wpływały na markery integralności bariery jelitowej.

Najważniejszy wniosek kliniczny pozostaje jednak ostrożny: badanie dostarcza wstępnych danych uzasadniających dalszą ocenę galaktooligosacharydów jako potencjalnej interwencji wspomagającej u dzieci z nieswoistym przewlekłym kaszlem. Nie potwierdza ostatecznie skuteczności terapeutycznej ani przyczynowego mechanizmu działania zależnego od mikrobioty jelitowej.

26 października 2026, 18:30 · za 10 dniUprawnienia i obowiązki pracownika z orzeczeniem o niepełnosprawnościFundacja Oddech Życia zaprasza na bezpłatny webinar „Uprawnienia i obowiązki pracownika z orzeczeniem o niepełnosprawności”, który odbędzie się w poniedziałek, 26 października 2026 roku, o godzinie 18:30. Spotkanie poprowadzi Magdalena…Sprawdź szczegóły →

📅 Zapisz w kalendarzu:Google·Outlook·Apple / inne