Biomarkery w moczu a kontrola astmy u dzieci: wyniki badania 3-bromotyrozyny i leukotrienu E4

Oznaczanie 3-bromotyrozyny i leukotrienu E4 (LTE4) w moczu może dostarczać informacji o stopniu kontroli astmy oskrzelowej u dzieci oraz o występowaniu jej zaostrzeń. W prospektywnym badaniu z grupą kontrolną, obejmującym 146 dzieci z astmą i 73 zdrowych uczestników, stężenia obu biomarkerów były istotnie wyższe u pacjentów chorujących na astmę. Autorzy publikacji w European Journal of Pediatrics zaobserwowali również zmniejszenie stężeń tych związków po uzyskaniu kontroli objawów u hospitalizowanych dzieci z zaostrzeniem choroby. Dostępne wyniki wskazują na potencjalną przydatność nieinwazyjnych oznaczeń moczowych w monitorowaniu aktywności astmy, choć nie przesądzają o ich zastosowaniu w rutynowej praktyce klinicznej.

Cel i metodologia badania

Celem badania było określenie stężeń dwóch biomarkerów moczowych, 3-bromotyrozyny oraz leukotrienu E4 (LTE4), u dzieci chorujących na astmę oskrzelową, a następnie ocena ich związku ze stopniem kontroli choroby i występowaniem zaostrzeń.

Autorzy przeprowadzili prospektywne badanie wykorzystujące schemat przypadków i kontroli (ang. case-control study), przy proporcji liczebności grup wynoszącej 2:1. Do grupy badanej włączono dzieci w wieku od 3 do 15 lat, u których rozpoznano astmę zgodnie z wytycznymi Global Initiative for Asthma (GINA) z 2022 roku.

W analizie uwzględniono 146 dzieci chorujących na astmę oraz 73 zdrowych uczestników tworzących grupę kontrolną. Oceniano stężenia obu biomarkerów w moczu, wykorzystując chromatografię cieczową sprzężoną ze spektrometrią mas (ang. liquid chromatography-mass spectrometry, LC-MS).

Wyniki oznaczeń odniesiono do stężenia kreatyniny w moczu. Dla 3-bromotyrozyny zastosowano jednostkę ng/mg kreatyniny, natomiast dla LTE4 – pg/mg kreatyniny.

Przedstawione w abstrakcie analizy obejmowały porównanie dzieci chorujących na astmę ze zdrowymi uczestnikami, ocenę różnic między pacjentami z dobrze kontrolowaną astmą i zaostrzeniem choroby, a także analizę zmian stężeń biomarkerów po opanowaniu objawów u hospitalizowanych dzieci.

Autorzy i ośrodki badawcze

Publikację zatytułowaną Noninvasive urinary biomarkers 3-bromotyrosine and leukotriene E4 in assessing asthma control and flare-up in children: a case–control study przygotował zespół sześciu badaczy z dwóch indyjskich ośrodków medycznych.

Autorami pracy są Krishna Kumar Yadav, Nitesh R. Gupta, Sunita Yadav, Manish Raj Kulshrestha, Dipti Agarwal oraz Lalit Takia.

W badaniu uczestniczyli naukowcy reprezentujący następujące jednostki:

• Department of Pediatrics, Dr Ram Manohar Lohia Institute of Medical Sciences, Lucknow, India – Krishna Kumar Yadav, Nitesh R. Gupta i Dipti Agarwal.
• Department of Pathology, Dr Ram Manohar Lohia Institute of Medical Sciences, Lucknow, India – Sunita Yadav.
• Department of Biochemistry, Dr Ram Manohar Lohia Institute of Medical Sciences, Lucknow, India – Manish Raj Kulshrestha.
• Department of Pediatrics, All India Institute of Medical Sciences, New Delhi, India – Lalit Takia.

Autorem korespondencyjnym publikacji jest Krishna Kumar Yadav. Artykuł ukazał się online 19 października 2026 roku w czasopiśmie European Journal of Pediatrics.

Stężenie 3-bromotyrozyny a kontrola astmy

Wyższe stężenia u dzieci z astmą

Pierwszym analizowanym biomarkerem była 3-bromotyrozyna oznaczana w moczu. W grupie dzieci chorujących na astmę jej średnie stężenie wynosiło 22,58 ± 8,15 ng/mg kreatyniny, podczas gdy w grupie zdrowych uczestników odnotowano 14,53 ± 1,27 ng/mg kreatyniny.

Różnica między grupami była istotna statystycznie (p < 0,001).

Wynik wskazuje, że w badanej populacji astma wiązała się z wyższym stężeniem 3-bromotyrozyny w moczu w porównaniu z osobami zdrowymi.

Różnice między astmą kontrolowaną a zaostrzeniem

Jeszcze wyraźniejsze różnice zaobserwowano podczas porównania dzieci z dobrze kontrolowaną astmą i pacjentów z zaostrzeniem choroby.

W grupie z zaostrzeniem średnie stężenie 3-bromotyrozyny wynosiło 32,14 ± 7,76 ng/mg kreatyniny, natomiast u dzieci z dobrze kontrolowaną astmą 17,16 ± 5,48 ng/mg kreatyniny.

Także w tym porównaniu różnica osiągnęła istotność statystyczną (p < 0,001).

Autorzy odnotowali ponadto istotne zmniejszenie stężenia 3-bromotyrozyny po uzyskaniu kontroli objawów u dzieci hospitalizowanych z powodu zaostrzenia astmy.

Obserwacje te wskazują na związek pomiędzy stężeniem badanego związku w moczu a aktualnym stanem klinicznym pacjentów. Dostępny abstrakt nie zawiera jednak informacji pozwalających określić indywidualną wartość prognostyczną pojedynczego oznaczenia.

Leukotrien E4 a zaostrzenia choroby

Porównanie dzieci z astmą i zdrowej grupy kontrolnej

Drugim ocenianym biomarkerem był leukotrien E4 (LTE4), którego stężenie również oznaczano w moczu.

W grupie dzieci z astmą średnie stężenie LTE4 wynosiło 308,40 ± 90,13 pg/mg kreatyniny. W grupie kontrolnej wartość ta była niższa i wynosiła 84,54 ± 18,27 pg/mg kreatyniny.

Różnica pomiędzy grupami była istotna statystycznie (p < 0,001).

LTE4 a stopień kontroli objawów

Wyniki przedstawione w abstrakcie wskazują również na istotne różnice stężeń LTE4 między pacjentami z dobrze kontrolowaną astmą a dziećmi z zaostrzeniem choroby.

Podobnie jak w przypadku 3-bromotyrozyny, wyższe stężenia LTE4 wiązały się z zaostrzeniem astmy. Po uzyskaniu kontroli objawów u hospitalizowanych dzieci obserwowano zmniejszenie stężenia tego biomarkera.

Autorzy nie przedstawili w abstrakcie dokładnych średnich stężeń LTE4 osobno dla grupy z dobrze kontrolowaną astmą i grupy z zaostrzeniem. Dostępne dane pozwalają zatem stwierdzić występowanie istotnej różnicy, ale nie umożliwiają ilościowego porównania obu tych podgrup.

Korelacja biomarkerów i analiza ROC

Związek między 3-bromotyrozyną a LTE4

Badacze ocenili również wzajemną zależność pomiędzy stężeniami obu oznaczanych biomarkerów.

Współczynnik korelacji Pearsona wyniósł r = 0,58, przy istotności statystycznej p < 0,001.

Oznacza to dodatnią korelację o umiarkowanej sile pomiędzy stężeniami 3-bromotyrozyny i LTE4. W badanej populacji wyższym wartościom jednego biomarkera towarzyszyły zatem na ogół wyższe wartości drugiego.

Autorzy wskazali ponadto, że oba markery wykazywały podobne kierunki zmian pomiędzy analizowanymi stanami klinicznymi. Ich stężenia były wyższe w zaostrzeniu astmy i zmniejszały się po uzyskaniu kontroli objawów.

Wartość dyskryminacyjna w analizie ROC

W badaniu wykorzystano analizę krzywej charakterystyki operacyjnej odbiornika (ang. receiver operating characteristic, ROC), pozwalającą oceniać zdolność badanego parametru do rozróżniania określonych stanów klinicznych.

Według autorów zarówno 3-bromotyrozyna, jak i LTE4 wykazywały umiarkowaną zdolność do przewidywania nasilenia astmy w zastosowanej analizie.

Pole pod krzywą ROC (AUC) w odniesieniu do zaostrzenia astmy było większe dla LTE4 niż dla 3-bromotyrozyny. Wynik ten sugeruje korzystniejsze właściwości dyskryminacyjne LTE4 w analizowanym porównaniu.

Abstrakt nie zawiera jednak dokładnych wartości AUC, przedziałów ufności ani parametrów czułości i swoistości dla poszczególnych punktów odcięcia. Nie można zatem określić na jego podstawie, jaką dokładność diagnostyczną uzyskano ani które stężenia należałoby przyjąć za wartości graniczne.

Wnioski autorów i ograniczenia interpretacji

Autorzy badania podsumowali, że stężenia 3-bromotyrozyny i LTE4 w moczu były podwyższone u dzieci chorujących na astmę, szczególnie w związku z występowaniem zaostrzeń. Oba biomarkery wykazywały zbliżone kierunki zmian w zależności od stanu kontroli choroby.

Za istotną obserwację uznano zmniejszanie się ich stężeń po opanowaniu objawów u hospitalizowanych dzieci. Wynik ten wspiera hipotezę, że oznaczane związki mogą odzwierciedlać bieżącą aktywność procesu chorobowego.

W analizie ROC wyższą wartość AUC dla zaostrzenia astmy odnotowano w przypadku LTE4, co autorzy przedstawili jako argument przemawiający za jego potencjalną przydatnością w ocenie aktywności choroby.

Ograniczenia wynikające z dostępnego zakresu publikacji

W interpretacji wyników należy rozróżnić obserwowane zależności od możliwości ich zastosowania klinicznego. Przedstawione różnice stężeń biomarkerów i korelacje nie przesądzają o ich zdolności do samodzielnego przewidywania przyszłych zaostrzeń u poszczególnych pacjentów.

Na podstawie abstraktu nie można również szczegółowo ocenić procedur doboru uczestników, warunków pobierania próbek, pełnego przebiegu obserwacji, wszystkich analiz statystycznych ani potencjalnych czynników wpływających na stężenia badanych związków.

26 października 2026, 18:30 · za 4 dniUprawnienia i obowiązki pracownika z orzeczeniem o niepełnosprawnościFundacja Oddech Życia zaprasza na bezpłatny webinar „Uprawnienia i obowiązki pracownika z orzeczeniem o niepełnosprawności”, który odbędzie się w poniedziałek, 26 października 2026 roku, o godzinie 18:30. Spotkanie poprowadzi Magdalena…Sprawdź szczegóły →

📅 Zapisz w kalendarzu:Google·Outlook·Apple / inne